جمله ايي از قرآن

از جملاتِ قران که یقه آدم را محکم میگیرد یکی هم همین است "لَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ " که یعنی شما به ما تنها باز میگردید چنان که تنها آفریده شدهاید. بی تعارف میگوید همه آنچه میاندوزید، چاره تنهایی نیست. تنهایی سرنوشتِ محتومِ آدمیزاد است. سرنوشتی که از روزِ نخست رقم خورده. به قول مصطفی ملکیان به نقل از امام فخرِ رازی همین یک آیه برای تحولِ همه انسانها کافی است. همین یک آیه یادمان میدهد که چراغ به دست بگیریم و در درون خود مان به دنبالِ گم شدهها بگردیم، که خوشبختی هر چه هست مسئولیتِ فردی تک تکِ ما است، که به خود مان امید داشته باشیم و از خودمان بترسیم. تنهایی هم سرشت هم سر نوشت آدمیزاد است.